Zoeken naar “”

Koolstof als kans

Tien jaar na het beroemde Akkoord van Parijs is de wereld inmiddels toe aan de 30e internationale klimaatconferentie, dit keer in Brazilië. Toch blijven de wereldwijde broeikasgasemissies stijgen, constateert Margriet Kuijper. “Vooral koolstofdioxide (CO₂) en methaan zijn de boosdoeners – en dus is het begrijpelijk dat ‘decarbonisatie’, het terugdringen van koolstofuitstoot, het grote doel is geworden. Na Parijs gingen bedrijven, overheden en onderzoekers rekenen. Al snel bleek dat volledige decarbonisatie – helemaal zonder koolstof – bijzonder lastig is, zeker op korte termijn. Daarom spreken we nu meestal over Net Zero: in het doeljaar (vaak 2050) mogen er nog wel emissies zijn, zolang die volledig worden gecompenseerd door het verwijderen van CO₂ uit de atmosfeer.”

Klimaatbeleid moet weer milieubeleid worden

Het energie- en klimaatbeleid is de afgelopen jaren losgezongen van de directe noden en zorgen van burgers. De sceptici die het allemaal onnodig, economisch onverstandig of zelfs onzin vinden, hebben het tij mee. Tijd voor een ander narratief, vindt Anton Buijs, dat duidelijk maakt dat een succesvolle energietransitie onmiddellijke en merkbare voordelen heeft voor mens en milieu.

De prijs van weerbaarheid

Op 11 november jongstleden las Coby van der Linde de column van Martien Visser over de grote onzekerheid over hoe hoog de energiekosten in de komende jaren zullen worden zonder dat dat de consument veel invloed kan uitoefenen op deze kosten. “Hij schetste een situatie waarbij consumenten geen kant uitkunnen, behalve nog meer isoleren. Op de website van de ACM kunt u nalezen hoeveel netwerkkosten, heffingen en belastingen in rekening worden gebracht. Inmiddels is dat vaak meer dan de kosten van het geleverde goed (commoditykosten). Volgens Visser komen daar de komende tijd nog een paar Nederlandse en Europese schepjes bij.”

Onzekerheid troef voor uw energierekening

Het einde van salderen kwam voor velen als een donderslag. Burgers, instellingen en bedrijven was verteld dat investeren in panelen goed voor het klimaat én rendabel zou zijn. Menige investering werd plots betreurd. Frustratie alom en einde groei zon-op-dak. Het enthousiasme voor de energietransitie werd danig ondergraven. Het zal hier niet bij blijven, want er komt nog heel wat onheil aan, voorziet Martien Visser. Details zijn veelal nog onbekend, de richting lijkt duidelijk. Energie wordt fors duurder.

Kansen voor industrie in Spanje??

In zijn vorige column ging Pieter Boot in op de vraag: hoeveel zin heeft het overheidsgeld te verschaffen voor verduurzaming van de industrie in Nederland als de kosten daarvan elders in Europa structureel lager zouden zijn? Daartoe moeten we een indruk krijgen van de industriële kansen in landen met lage energieprijzen. In de vorige column ging het over Zweden, nu komt Spanje aan bod. 

Sturen met badkuipen

We kunnen slecht omgaan met absolute grenzen. Dat blijkt in het klimaatdebat, en dat blijkt de laatste paar jaar misschien nog wel sterker in het stikstofdebat, constateert Jan Paul van Soest. “Het stikstofdebat kan iets leren van de inzichten die eerder in het klimaatdebat zijn opgedaan – ook al worden die niet consequent doorgevoerd.”

Verbod op verkoop fossiele auto is goed voorbeeld van verkeerde discussie

Veel van de groene agenda van de vorige Europese Commissie staat onder druk, constateert Remco de Boer. “Dat geldt ook voor het verbod op de verkoop van nieuwe auto’s met een verbrandingsmotor. De strijd daarover is een goed voorbeeld van een verkeerde discussie – een die de echte problemen, uitdagingen en dus ook de oplossingen aan het zicht onttrekt.”

Klimaatbeleid verdient scherp debat, geen ongebreidelde polarisatie

In het debat over het klimaat- en energiebeleid buitelen de meningen en visies over elkaar heen. Dat is niet alleen goed, het is onmisbaar, zegt Rik Harmsen. “Helaas is er, zeker bij de uitersten in het debat, ook sprake van veel wantrouwen en dedain. Dat verlamt de maatschappelijke én politieke discussie. Daarom een pleidooi vóór scherp debat maar tégen ongebreidelde polarisatie.”

De Noordzee als spiegel van de Nederlandse politiek

De Noordzee is in 2025 het kloppend hart van de Nederlandse energietransitie. Tussen windparken, gasplatforms en scheepvaartroutes voltrekt zich een stille machtsverschuiving. Wat ooit een plek van vissers, defensie en scheepvaart was, is nu een proeftuin voor de toekomst van het Nederlandse energiesysteem. Maar geopolitieke verschuivingen, onduidelijk beleid en hogere kosten zetten dit nieuw opgebouwde systeem onder druk. De keuzes die de komende jaren op zee worden gemaakt, bepalen niet alleen waar onze stroom vandaan komt, maar ook wie daarover beslist.

Het verkiezingsdebat over netcongestie gaat niet langer over kabels, maar over keuzes

Netcongestie is het nieuwe woord voor stilstand – er is aan ambitie geen gebrek, maar wel aan ruimte, menskracht en regie. In aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van 29 oktober 2025 heeft elk van de grote partijen het netprobleem tot kernpunt van haar energieagenda gemaakt. Er is overeenstemming over het doel, maar het pad er naartoe legt de ideologische breuklijnen bloot.